Świerzb norweski: najcięższa odmiana choroby
10

A A A

Świerzb to choroba występująca w wielu odmianach, z których nie każda jest równie niebezpieczna i nieprzyjemna. O ile najczęściej występująca postać świerzbu przejawia się tylko występowaniem zaczerwienienia na skórze w postaci swędzącej wysypki, o tyle świerzb norweski jako najcięższa postać choroby daje szereg dużo bardziej kłopotliwych objawów.

Świerzb norweski – cechy diagnostyczne

Świerzb norweski: najcięższa odmiana chorobyPodstawową cechą diagnostyczną świerzbu norweskiego jest pojawienie się na ciele suchych swędzących strupów, które powodują złuszczanie się naskórka. Łuszczenie następuje wskutek niemożliwej do pokonania reakcji drapania całego ciała. Aby jednak upewnić się co do trafności diagnozy lekarskiej, lekarz powinien wykonać badania mikroskopowe skóry, które wykażą, czy strupy są faktycznie wynikiem działalności roztoczy.

Świerzb norweski to choroba, która najczęściej atakuje osoby przebywające w więzieniach i zakładach zamkniętych o niskim standardzie utrzymywania higieny. Dodatkowym czynnikiem predestynującym do zapadania na tę chorobę jest obniżona odporność. Po stwierdzeniu w szczegółowym badaniu mikroskopowym, że strupy obecne na ciele są efektem działania świerzbowca norweskiego, osobę chorą należy poddać izolacji, tak aby nikt inny nie miał z nią bezpośredniego kontaktu. Każdy rodzaj świerzbu bowiem przenosi się łatwo z człowieka na człowieka.

Jak leczyć świerzb norweski?

W trakcie leczenia w izolatce chory poddawany jest przez 2 dni działaniu keratolityków, które mają ograniczać łuszczenie się skóry oraz blokować dalsze rozprzestrzenianie się pasożytów. Keratolityki są wcierane w skórę w postaci maści lub żelów i powinny przynieść pacjentowi chociaż częściową ulgę. Oczywiście konieczne jest przestrzeganie przez pacjenta zasad higieny – częstego mycia się i zmieniania bielizny. Wskazane jest stosowanie antyhistaminowego żelu przeciwświerzbowego, którym smarować trzeba także owłosione partie ciała, w tym skórę głowy.

Po takiej terapii dobrze jest podać choremu doustny lek Ivermectin. Iwermektyna to silny preparat przeciwpasożytniczy mający na celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia nawrotu choroby. Stosowany jest głównie do zwalczania chorób inwazyjnych powodowanych przez ektopasożyty i nicienie żołądkowo-jelitowe u bydła, owiec i świń. Może być jednak także stosowany przez ludzi. Przed przyjęciem leku należy dokładnie zapoznać się z zawartością ulotki i skutkami ubocznymi, jakie lek powoduje, jest to bowiem dość silny preparat.

Nie taki diabeł straszny…

Świerzb norweski to uciążliwość przykra, jednak jak najbardziej wyleczalna. Trzeba tylko stosować się do zaleceń lekarzy i pomęczyć się przez 2-3 dni w izolatce, aby ograniczyć ryzyko przeniesienia choroby na innych ludzi. Po tym czasie leczenie jest już łatwiejsze, a świerzb powinien całkowicie ustąpić.

Skomentuj lub zadaj pytanie!

*
  1. Re: Świerzb norweski: najcięższa odmiana choroby Tomasz

    Witam,miesiac temu wyleczyłem się ze świerzbu norweskiego,obecnie od ponad tyg.swedzi mnie skora i mam uczucie „chodzenia „po mnie czegos ,choć niemam zadnych wykwitów. Dermatolog stwierdził ,ze nie mam już swiezbu a swad jest w mojej glowie,przepisal masc z hydrokortizonem (robiana),masc nie pomaga wogole a swad nasila się z dnia na dzień,co może być przyczyna? Jestem przekonany ze nie jest to mój wymysl,gdyz probuje o tym nie myslec i lekcewazyc swad. Dziekuje

    Odpowiedz